Zamieranie. Anty-atlas

Obraz odgrywa zasadniczą rolę w podejmowanej przez (post)humanistykę krytyce antropocenu. Obrazy towarzyszą refleksji nad antropocenem, spełniając funkcję dowodu rzeczowego lub demonstracji stanu rzeczy. W tekście autorka odwraca porządek i zadaje pytanie o to, jak obrazy sztuki funkcjonują literackiej fikcji oraz ile są one obrazami natury. Traktując obraz nie tylko jako reprezentację ikoniczną, ale także ślad świadectwo/dokument, pyta, co robią literaturze na przykładzie Mapy terytorium Michela Houellebecqa (2010). Perspektywa ekokrytyczna ujawni znaczenia rozsianych opisów dzieł sztuki, które mają sprawczość zarówno fabularną, teoretyczną. Wychodząc z psychoanalitycznej interpretacji obrazu, pytanie, czym jest dla Realne może mieć wspólnego zamierającą naturą. Ostatnie prace bohatera powieści Jeda Martina zostają rozważone ślady zamierania natury, a ten (nie)widocznym spoiwem języków Usunięcie go poza ich obręb wydaje się kuszącym wyzwaniem. Artykuł przedstawia taką próbę, ukazując m.in. ograniczenia Warburgiańskiej kategorii „atlasu”, będącej podstawą jego projektu Mnemosyne.